januari 2025

Marianne Faithfull is dood. De ‘muse’ van de Rolling Stones overleed gister op 78 jaar. Faithfull werd ontdekt door Stones-manager Andrew Loog Oldham op een feestje in 1964 en ze had haar eerste Amerikaanse hit met “As Tears Go By”. Na enkele solo albums had Marianne een comeback in 1979 met haar album ‘Broken English’ dat haar een Grammy opleverde. Marianne Faithfull, de zangeres, actrice, ‘It’-girl met stalen ogen van het swingende Londen van de jaren 60 en onderwerp van talloze Rolling Stones-nummers, waaronder ‘Wild Horses’ en ‘Sister Morphine’, opende haar autobiografie uit 1994 met een disclaimer: “Verontschuldig je nooit, leg nooit uit – zeiden we dat niet altijd? Nou, dat heb ik niet gedaan en dat doe ik niet.” Faithfull, die zichzelf ooit omschreef als “het met drugs doordrenkte hertogdom Chelsea”, stierf donderdag vredig in Londen en werd vergezeld door haar familie, bevestigde een woordvoerder aan The Times. Ze was 78 en leed eerder aan de langetermijneffecten van een bijna fatale COVID-19-infectie in 2020. Een doodsoorzaak werd niet bekendgemaakt. Faithfull’s onverschrokken liedjes, bewerkingen illustreerden haar onbeschaamde aanpak. Faithfull stamde af van Oostenrijks-Hongaarse aristocraten en verwierf voor het eerst bekendheid in 1964, op 17-jarige leeftijd, met “As Tears Go By”, geschreven door een jonge Mick Jagger en Keith Richards. Gedurende 50 jaar als artiest bracht ze soloalbums uit. Onderweg gebruikte ze haar met sigaretten besmeurde stembanden om het werk van Berthold Brecht en Kurt Weill, Elton John en Bernie Taupin, Tom Waits en Kathleen Brennan, Leonard Cohen, PJ Harvey, Neko Case, Dolly Parton, Morrissey en anderen te interpreteren. Luister naar Broken English  https://www.youtube.com/watch?v=gHrsv0NVa6k

IN MEMORIAM – WILLEM VAN KOOTEN Het was begin jaren 80 toen ik met Willem in contact kwam. We sloten een platencontract voor wat Haagse bandjes waarvan ik manager was. Ik werkte in de telecommunicatie en de vroege ‘nieuwe media’ zoals dat toen heette. Ik benaderde Willem met het plan de eerste commerciële radiozender via de satelliet te starten. Hij was direct enthousiast. We gingen samen op pad om met Maxwell, Murdoch en Mediaset van Berlusconi te praten, maar op een gegeven moment zeiden we tegen elkaar f*ck de Engelsen, we gaan het zelfstandig doen! Eind 1987 ging Cable One live. Alles moesten we destijds samen uitvinden (we waren de eersten), techniek, auteursrechten, etc. Willem stond altijd open voor nieuwe projecten, slimme aanpak, soms beetje buiten de lijntjes, en investeerde erin.Toen Willem en ik begin 1988 ook met het plan voor commerciële televisie kwamen en een persconferentie bij John de Mol Producties gaven, werden alle ‘politieke- en omroep ogen’ op ons gericht. Dit moest gestopt worden…immers Nederlanders mochten destijds in eigen land niet met commerciële radio of televisie bezig zijn. Dit was voorbehouden aan buitenlandse organisaties…. Woest was Willem en waarschuwde toen al dat op deze manier uiteindelijk alle Nederlandse media in buitenlandse handen zouden komen.Benelux Televisie kwam er niet en het succesvolle Cable One werd verboden op de Nederlandse kabelnetten. Wij werden als enigen als voorbeeld gesteld in een poging het hek rond Hilversum te handhaven. Dit lukte destijds in eerste instantie, want zo werd ook TV 10 van Joop van den Ende gestopt en mocht Veronique (RTL) wel op de Nederlandse kabel. Mijn contact met Willem bleef en in 1996 benaderde ik Willem met het plan voor Arrow Rock Radio. Zo enthousiast als Willem altijd was voor nieuwe ideeën, startten we samen uiteindelijk Arrow Classic Rock en werd later Arrow Jazz FM toegevoegd. Samen met Jos Bergenhenegouwen presenteerde Willem elk jaar de Arrow Rock 500 vanuit Den Haag, waarbij de haringen van de Haagse Haringkoning (om de hoek) altijd goed smaakten.Omdat Willem de bereidheid had flink in de zenders te investeren, deden we in 2003 mee aan een geclausuleerde veiling. Uiteindelijk verwierven we alleen voor Arrow Jazz FM een FM-frequentie. In 2006 verkochten we de zenders aan PCM, waarbij Willem het een goed moment vond met het project te stoppen. Ikzelf bleef aan boord en kocht in 2007 beide zenders terug van PCM. Willem en ik bleven elkaar zien, een aantal bezoekjes in Portugal en geregeld tongetjes eten bij Het Kompas in Loosdrecht. Een plezierig contact waarbij zakelijk en privé aan de orde kwamen met een Willem van Kooten die altijd scherp was en zich enorm kon opwinden over de misstanden in het (media)land. Het huidige Arrow Bluesbox Radio is nog steeds een uitvloeisel van wat Willem en ik begin jaren 80 zijn begonnen. Fijn dat ik Willem heb gekend, met hem heb kunnen werken en veel van hem heb mogen leren. Ad Ossendrijver